Terug in Australia

Zoals de meeste van jullie al wisten, ben ik terug in Australie. 163 Dagen na mijn vertrek uit Perth, en 163 kaarten van Melanie later, ben ik terug.

Afgelopen jaar heb ik alles bij elkaar 8 maanden in Australie doorgebracht, waarvan ongeveer 3 maanden buiten Sydney. Ondanks de duizenden afgelegde kilometers heb ik maar een klein deel van het land gezien, maar genoeg om verliefd te worden op het land. De uitgestrekte natuur, de vriendelijke, behulpzame mensen die je tegenkomt en de ontspannen sfeer is onvergelijkbaar met elk land dat ik voorheen bezocht heb. En ik had nog lang niet alles gezien; genoeg rede om terug te keren.

9 Augustus was het dus zover; de dag nadat ik mijn laatste cijfers in had geleverd vertrok ik om 1 uur 's middags van huis, op weg naar Dusseldorf. Daar zou mijn lange reis beginnen, via Londen, Singapore en Perth om te eindigen in Broome. Ondanks de lange reis viel alles mee. Van Londen naar Singapore vloog ik in een Airbus A380, en die voldeed aan de verwachting: megagroot, zowel van buiten als van binnen. Ik had een plaats bij het raam, waardoor je tussen je schouders en het raam nog eens 30cm extra ruimte hebt, ideaal voor tijdens het slapen. Verder erg luxe, verschillende self-service bars aan boord, waarin je snacks en drinken kunt halen tijdens de reis. Een rustige vlucht, zonder turbulentie, met als enige nadeel een breakdown van het on-board-entertainment-system; nooit verwacht dat dat ook in het echt gebeurt, maar alleen voorkwam in airline tycoon.

Op Singapore had ik 6 uur tijd tussen mijn vluchten, genoeg om het hele vliegveld 6 keer over te lopen, en er is niks te beleven. Er is een cactustuin, maar zodra je de buitendeur opendoet loop je tegen een muur van klamme hitte, en in plaats van frisse buitenlucht of kerosine beland je tussen de rokers, bijeen gepropt op het kleine stukje vliegveld dat niet rookvrij is. En om er zeker van te zijn dat ik niks zou missen van het vliegveld, kreeg ik 2 uur extra om er door te brengen, dankzij een vertraging van Qantas. 2 Uur waarin je een 20 dollar voucher kunt besteden bij een fastfood-keten, snacken dus. De vlucht van Singapore naar Perth bestond uit opstijgen, 5 uur turbulentie en een landing. En net als vorig jaar geen problemen bij de douane. Je moet je bagage ophalen, en zonder te openen aan de andere kant weer afgeven. Ik begin me af te vragen waar ze “Border Security” opnemen. Ik moest alleen verklaren dat drop niet gemaakt is van onbewerkt vlees en dat er geen zeewier aan mijn duikspullen hing. Daarna de laatste vlucht, 2,5 uur naar Broome. De tijd vloog voorbij, niks vergeleken met de al verstreken 40 uur reistijd. Mooi landschap en een helder blauwe zee vlak voor de landing. De terminal daar bestaat uit een klein gebouw, met 4 pergola's die dienen als gates, maar allemaal in de zelfde ruimte uitkomen. En achter pergola/gate 1 stond Mel te wachten. De 163 dagen zijn voorbij, eindelijk!

We zijn eerst 3 dagen in Broome gebleven, waar Mel de afgelopen 3,5 maand heeft doorgebracht. Er is niet heel veel te zien, vooral een ontspannen sfeer, een strand waar tientallen mensen verzamelen om de zonsondergang te zien, en luze resorts kameelritjes op het strand aanbieden. En een helder blauwe zee waarin je allerlij dieren kunt zien vanaf de pier; schildpadden, slangen en roggen. Ik was alleen een week te laat, of 3 weken te vroeg, om de grootste attractie te zien: Staircase to the moon. Als de volle maan bij laagtij opkomt weerspiegeld het prachtig op het natte zand. Maar zeker niet de moeite waard om 3 weken in de buurt te blijven. We zijn verder naar het noorden gereden, naar Willy Creek en omgeving, waar je via verlaten zandwegen naar prachtige afgelegen plaatsen kunt rijden. Daar hebben we een dag op het strand gekampeerd, waar we 's avonds de restanten van een zeeschildpad aantroffen vlakbij de tent. De volgende dag zijn we langs de kust verder naar het noorden gereden, maar troffen al snel een roadblok aan. Een protest tegen een gepland aardgasplatform in het natuurgebied. Gelukkig konden we via kleine tracks omrijden, naar een plaats waar we vanaf een klif uitzicht over de oceaan hadden, waar je walvissen kon zien. Je zag veel vinnen boven het water, ze bliezen water omhoog en aan de horizon zag je ze regelmatig uit het water springen. Gaaf om te zien. Nu willen we zeken een dagtocht op zee doen om het van dichter bij te zien. Op de weg terug raakte we alleen nog verder verstrikt in het protest, een nieuwe blokkade zorgde er bijna voor dat we niet meer weg konden, maar gelukkig lieten ze een auto voor ons en ons door. Ondanks de pogingen van de politie om de weg te blokkeren, zodat de protest-blokkade niet uit kon bereiden, bleven er nieuwe auto's komen via zandpaden, en met succes, een konvooi vrachtwagens met machines moest omkeren. Vreemd dat de regering hier nog steeds toestemming geeft voor de opening van mijnen in natuurgebieden.

Na dit avontuur zijn we doorgereden naar The Middle Lagoon, een plaats noordelijker, en de laatste plaats waar je in de zee kunt zwemmen (zonder opgegeten te worden door haaien, krokodillen of kwallen). Hier hebben we een paar dagen gesnorkeld, maar er was niet heel veel te zien. Het water was vrij diep en niet al te helder. Er was een schildpad, een paar clownsvissen, maar niet de zelfde als nemo, die zwarte maanvis uit nemo, en nog veel meer andere vissen. En er waren 2 roggen, die bijna niet te zien waren. Het was net of er een kabel of touw op de bodem lag, van 3 of 4 meter lang. Alleen toen zag ik een meter er naast een paar ogen, de rest had zo'n goede schutkleur dat het niet te zien was. Wit met zwarte stippen er op. En het zwom een stuk sneller dan wij deden.

Na het snorkelen zijn we naar Derby gereden, waar we begonnen aan een lange reis over de Gibb River Road; een 1000km lange, grotendeels onverharde weg door droog landschap, maar met veel zwemgelegenheid tussen verschillende kloven. Een ruime hoeveelheid blikken ingeslagen als noodvoorraad, een koelkast vol vers eten, 125 liter benzine, 45 liter water en 10 minuten nutteloze informatie (“je hebt echt 2 reservebanden nodig, zodat als je er een kapot rijdt, je een reserve-reserveband hebt..”).

Het eerste stuk van de route was nog verhard, al was het slechts een baan waarbij je met 110 richting je tegenliggers reed; vreemd en eng bij de eerste auto's, maar gelukkig waren het er niet zo veel. De eerste stop was bij Windjana Gorge, helaas geen mogelijkheid tot zwemmen, wel tot het zien van tientallen zoetwaterkrokodillen (“freshies”). In een meertje lagen er tientallen op een klein strandje, rustig te zonnen en te poseren voor de toeristen. En al zagen ze er gevaarlijk uit, dit is nog niks bij de zoutwaterkrokodillen (“salties”) die we hierna vele zullen zien.

Niet ver hier vandaan was Tunnel Creek, en pas toen we er waren realiseerden we dat het wellicht een beekje in een tunnel was. Toegang op eigen risico, geen verlichte paden, maar gewoon met je eigen zaklamp over de rotsen naar binnen klimmen. Back to basics. Zoiets zie je niet in Europa. Zeker niet met de buslading bejaarden die het zelfde doen, en elkaar over de rotsen helpt, terwijl een ander de wandelstokken vasthoudt. In de tunnel moest je door het water lopen, dat in de wandelroute tot halverwege mijn bovenbenen kwam. Op verschillende plaatsen hingen Ghost Bats tussen de druipstenen, en er zwommen behoorlijk grote vissen rond. En meestal bleven de krokodillen buiten, waar het warmer is... Veilige gedachte. Het was erg gaaf om te lopen, compleet donker, op het beetje licht van een zaklamp na. Na ongeveer een half uur kwam je aan de andere kant weer uit de grot, maar de enige weg terug was de zelfde route; dus weer een half uur door het donker.

De eerste mogelijkheid om te zwemmen was Bell Gorge, een kleine waterval, vrijwel drooggevallen in het droge seizoen, maar met heerlijk koel water. We konden er maar een uurtje zwemmen, het werd al donker en we moesten nog 40 minuten teruglopen naar de auto. Daar aangekomen stond een stel op de vrijwel verlaten parkeerplaats, met een kapotte auto. Benzine op, ze reden nu op LPG, maar een barst in de leiding. Dan realiseer je hoe makkelijk het is om ergens te stranden met je auto. We hebben ze op weg geholpen met een jerrycan benzine, zodat ze in ieder geval naar de garage/tankstation op de hoofdweg konden rijden (de dag erna kwamen we ze weer tegen, nu met een lekke band). Nu moesten we wel in de schemering terug rijden, niet ideaal op een zandweg. Er waren verschillende plaatsen waar je door het water moest rijden, en bij de laatste kwamen we vast te zitten. Achteruit terug, het water in met de achterwielen, op een helling, in het donker, en toen sloeg de moter af. En startte niet meer... Melanie was iets te snel door het water gereden, “wet sparkplugs”. Gelukkig was het binnen 5 minuten opgedroogd en konden we weer verder. De dag erna, bij een zelfde soort riviertje op de hoofdweg, gebeurde het zelfde, alleen nu blokeerde we een deel van de weg. Gelukkig behulpzame Aussies achter ons, die ons er uit wilde slepen, maar voordat ze zover waren reden we al weer. Ze hadden wel gereedschap en WD40, en wat onderdelen watervrij gemaakt voor ons.

Ongeveer halverwege de Gibb River Road was een van de leukste gorges; de Manning Gorge. Niet alleen was het erg mooi en heerlijk om te zwemmen, het was ook avontuurlijker om er to komen. Het was een wandeling van een uur, waarbij je een rivier over moest steken. Er lagen was piepschuim en plastic dozen, waar je je kleren en fototoestel in kon doen, en dan moest je naar de andere kant zwemmen, om je weer aan te kleden voor de rest van de wandeling. En het zelfde op de weg terug.

Aan het einde van de route was er een gebied met veel gorges, in handen van een resort dat je er veel te veel geld voor laat betalen om er te komen. Maar je kunt er ook komen zonder te betalen, dat hebben wij gedaan. Daar waren de Zebedee hotsprings; een ongelovelijk mooi beekje tussen palmbomen. Water van 32 graden, rotsblokken om op te zitten, kleine watervallen om onder te zitten. Veel beter dan Centreparks, en zonder schreeuwende kinderen. We hadden er de hele dag kunnen zitten, alleen wordt het om 12 uur gesloten “om de natuur te beschermen” (althans de borden; in werkelijkheid gesloten voor prive-tours). Dus op naar de volgende: de El Questro Gorge. Toegankelijk via een 4WD track, dat maakt het nog leuker. Totdat we op een nieuwe rivier stuitte: bruin, stilstaand water, waarschuwingsborden voor krokodillen, en geen idee hoe diep. Maar gezien de grote hoeveelheid tracks kon je er wel met een auto doorkomen. Na eerdere, niet zulke goede ervaringen, heel langzaam erin gereden, en bij elke meter werd het dieper en dieper.... Veel dieper dan we zouden willen, maar te laat om terug te rijden. Het water kwam ruim tot boven de deuren (de onderkant...), zo'n 65cm diep, maar gelukkig ging alles goed. Tot de laatste 15 meter. Daar sloeg de motor af. En binnen een minuut kwamen er 2 kleine stroompjes water binnen bij de deuren. Toen is Melanie snel uit het raam gesprongen (en kwam er meteen achter dat het aan de andere kant minder diep was) om naar de andere kant te lopen om te kijken of er een auto stond die ons er uit kon slepen (en die was er niet). Gelukkig startte de auto weer na een paar minuten, maar met ondertussen 10cm water binnen. Eenmaal uit het water de deur geopend, en onze eigen waterval gecreeerd, die ook nog eens erg lang doorging. Toch wat meer water in de auto gehad dan verwacht. De kloof was zeker de extra moeite waard; een lange wandeling over enorme rotsblokken en stijle watervallen eindigde bij een koud meertje onder een waterval, waar je heerlijk af kon koelen. Aangezien het al laat was, en we niet de laatste wilden zijn op de weg terug, zijn we er niet al te lang gebleven. Op de weg terug gelukkig de ondiepe kant gekozen, waardoor we in een keer door konden rijden.

Na dit avontuur hebben we 2 dagen gekampeerd bij een riviertje, tussen de koeien, waar we genoeg ruimte hadden om alles uit de auto te halen en de binnenkant van de auto konden laten drogen in de zon. Verschillende koeien hebben een naar gekregen, zoals Caesar (die steeds onder een kleine plant stond, wat er uit zag alsof hij zo'n ding op zijn kop had) en PsyCow (die bleef je een uur aanstaren, zonder te bewegen). In Kunanurra eindelijk weer beschaving, met winkels zodat we weer vers eten konden eten, als afwisseling van de blikken de dagen ervoor. Hier is ook een stuwmeer, waar je overdag heerlijk kunt zwemmen, en kunt barbecueen in de schaduw. Als je vervolgens 's nachts terugkomt, en met je zaklamp over het water schijnt, zie je tientallen ogen van krokodillen reflecteren.

Via het Gregory National Park (omdat er gave 4WD tracks zijn) zijn we naar Katherine gereden. Niet een heel boeiende plaats, maar met een warm beekje midden in de stad. Vanaf hier vertrekt het volgende deel van de reis; Kakadu NP en Litchfield NP.

Some quotes

“Trouble with your car mate? I'll tell you what is wrong with it; It's a bloody Nissan!”

“There is no water on the road to Twin Falls, there is only this one creek crossing, but you'll be fine. It only a meter deep, you get through it...”

“We might lack a boat to do this"