Coogee to Bondi Walk en the Blue Mountains

De afgelopen weken weer te druk bezig geweest om een nieuw bericht te schrijven, nu maar even tijd vrij gemaakt. Ben ondertussen over de helft met mijn stage; de afgelopen weken veel gedaan, maar helaas niet echt veel verder gekomen. In een van de laatste synthese-stappen hydrolyseer ik mijn ester, waardoor de belangrijkste helft van mijn molecuul eraf valt. Een stap vooruit, twee terug; dat is pas retro-synthese. Niet de eerste keer dat ik tijdens een stage last van hydrolyse heb...

Gelukkig heb ik ook nog weekenden, zodat ik tussen alle frustrerende reacties ook nog leuke dingen kan doen. Laatst op een erg mooie zonnige dag met Manuel (een Italiaanse PhD-student die 2 weken na mij begon) op de fiets naar Coogee Beach gegaan. Dat was de eerste keer dat ik met mijn fiets “echt” de stad in ging. Tot nu toe alleen maar rondjes door het park gefiets.

Het eerste stuk schoot niet echt lekker op; heuvel op en op elke hoek een stoplicht, precies zo afgesteld dat ze hoe dan ook op rood staan. Na 5 blokken hadden we gelukkig door dat, ook voor fietsers, een rood stoplicht betekend dat je gewoon over kunt steken. Heuvel af was een stuk enger; mijn remmen maken erg veel geluid, maar remmen totaal niet. Is ook niet echt nodig als iedereen 50 meter voor je al in de berm duikt.

Op Coogee Beach aangekomen was het weer al helemaal perfect. Strak blauwe lucht, felle zon en tegen de 30 graden. Manuel bleef op Coogee om te zonnen en te zwemmen (“I have to dip in to the sea”). Helaas voor hem was het water nog maar 16 graden; hij heeft 1 voet in het water gezet en meteen besloten om het maar bij zonnen te houden. Ik heb de wandeltocht van Coogee naar Bondi gelopen. Zo’n 8 km langs de kust, over verschillende stranden en over stijle rotsen. Erg mooi uitzicht onderweg; veel water, een van de duurste begraafplaatsen ter wereld, waar alle graven uitzicht over de zee hebben, afgewisseld met patserige huizen. Na ruim 2 uur lopen en foto’s maken op Bondi aangekomen. In mijn ogen net zo’n strand als de andere, alleen een stuk groter. Iedereen uit de buurt die zichzelf hip vindt hangt hier het hele weekend rond; strand vol met Barbie’s (nog minder hersenen dan kleren) en opgepompte kerels (die de hele dag in hun zwembroek aan het opdrukken zijn om indruk op de Barbies te maken). Heb geen normaal mens gezien terwijl ik er liep (die liggen op een van de andere stranden). Bondi rescue was er ook, zonder camera’s, druk in de weer om met een roeiboot de baai uit te komen. Verder was er niet veel te beleven op Bondi, en ben ik de zelfde route terug gelopen, aangezien mijn fiets nog in Coogee stond. Uiteindelijk net voor het donker weer thuis (wat wel prettig was; mijn lampjes niet meegenomen).

Een week later ben ik voor het eerst de stad uitgegaan, naar de Blue Mountains. Na 2 maanden kreeg ik ondertussen behoefte om wat echte natuur te zien, zonder auto’s, overal asfalt en alle andere stadse drukte. Zoals te verwachten, wel water minpunten in mijn planning:

-Wegens werkzaamheden reden de treinen niet overal, bussen vervangen de dienst (zeggen er niet bij dat ze ook aan de weg aan het werk zijn op het zelfde stuk, en de bus er 2 keer zo lang over doet).

-Na een week volle zon was er wel regen en mist voorspeld voor het weekend, waardoor het uitzicht minder werd.

-Voordeel van de regen; de bosbranden in het gebied waar ik heen ging waren ineens wel te bestrijden door de brandweer.

Zaterdagochtend, ondanks alle tegenslagen, toch de trein in gestapt. Op de kaart lijken de bergen zo dichtbij, maar Sydney is stiekem toch een best grote stad. Het eerste uur vanuit de trein alleen maar huizen gezien. De 2^de helft met de bus, bijna 2 uur door de bergen gereden tot Katoomba, het middelpunt van tourisme in the Blue Mountains.

Een half uurtje later stond ik bij Echo Point, waar je normaal een prachtig uitzicht hebt over de vallei en de bekende foto van the Three Sisters kunt maken. Die dag niet. Door de wolken kon je geen f*ck zien (wat erg jammer was voor de buslading Japanners met camera’s die 2 uur hadden gereden voor het uitzicht). Ik ging er voornamelijk heen om te lopen, en ga er toch nog een keer heen als het beter weer is. Op zondag een klein rondje gelopen, omlaag bij the Giant Stairway (908 treden volgens Steven, heb ze niet nageteld), naar Leura Falls (waar geen water naar beneden kwam door de droogte) en vanuit daar via the Federal Pass naar the Scenic Walkway. Voordat ze hier tourisme hadden ontdekt, was Katoomba het middelpunt va mijnbouw; de restanten hiervan dienen nu als extra touristische trekpleister. Alsof de natuur alleen niet goed genoeg...

Omdat het ondertussen al redelijk donker werd, was het al snel totaal verlaten in de vallei. De laatste ritjes met de kabelbaan en het treintje omhoog hadden de luie touristen weer naar de bewoonde wereld gebracht en ik bleef achter. Na de nodige lollige momenten met de zelfontspanner van mijn camera ben ik via de Furber Step, ook ongeveer 900 treden, naar boven gelopen. Onderweg langs Witches Leap gekomen, een waterval waarin je het gezicht van een heks zou kunnen herkennen. Het gezicht was duidelijk te herkennen, maar geen idee waar die waterval was. Er stroomde wel wat water langs de rotsen, maar was dat nu alles? ’s Nachts in een hotel geslapen, na eerst aan de bar bijgetankt te hebben.

De volgende dag was het een stuk vochtiger in de bergen; de wolken hingen er nog steeds, maar nu stroomde er regen uit. Ach, het is maar water... En het is tenslotten een regenwoud. Via de Furber Steps de vallei in gelopen, wat nu nog veel gaver was dan de dag ervoor. Het enige wat je zag was een met mist gevulde diepte waar je in afdaalde. Regen tikkend op de bladeren, oerwoudgeluiden, watervallen in de verte. Om 10 uur ’s ochtend was het nog steeds duister door de dichte begroeien en in mijn ooghoeken schoten steeds beesten de begroeiing in, zonder er ook maar een echt te zien. Ik had echt het idee dat ik in Jurassic Park liep. Ineens, vanuit de mist, was Witches Leap er weer. Door de regen was het zielige stroompje water een volwaardige waterval geworden; de heks was nergens meer te bekennen... It’s magic.

Er stond een lange tocht op de planning, naar the Ruined Castle, een zware bushwalk van ongeveer 8 uur volgens de touristen-info. Het eerste stuk was nog over the Scenic Walkway, waar net de eerste lading mensen uit de kabelbaan kwam, door de regen hun dagje weg in het water zagen vallen en zo snel mogelijk weer met de Scenic Railway omhoog gingen. Het brede pad veranderde snel in een smal paadje door de begroeiing. Door alle natte takken binnen de kortste keren totaal doorweekt. Het smalle paadje verdween een stuk verderop, waar een landslide alle bomen had weggevaagd en alleen nog grote rotsblokken lagen. De route is er gemarkeerd met gele paaltjes (de perfecte camouflage-kleur in de wit-gele rotsen), en je moest zelf maar uitvinden hoe je van het ene paaltje naar de andere kwam. Na anderhalf uur (het pad was ondertussen weer terug), ineens stijl omhoog; en daar boven een paar rotsblokken. Van veraf is het net een oud kasteel, en als je er op staat een prachtig uitzicht over het regenwoud. Nu niet dus; het enige verschil met de rest van het pad is dat er geen bomen voor de wolken stonden...

Snel een foto gemaakt, toch een bewijs dat ik er geweest ben, omgedraaid en weer terug gelopen via een iets andere route. De vallei verlaten door de Golden Stairs te beklimmen (alsof ze hier niks beters te doen hebben dan enorme trappen bouwen...). Minder dan vier uur na mijn begin stond ik weer boven aan de Furber Steps. Totaal doorweekt, maar enorm genoten van mijn weekend. Alleen nog 3 met de bus en trein naar huis, voordat ik warm kan douchen.

Morgen staat er een nieuwe bushwalk op het programma. The Coastal Walk in the Royal National Park. Volgens de beschrijving een 2-daagse tocht, die vast ook wel in de helft van de tijd kan. Om kwart over 7 met de trein de stad uit, de eerste pont naar het begin van de route en ongeveer 10 uur daglicht om de route af te leggen.