De eerste dagen Sydney

Zondag was het eindelijk zover. Om half 6 ging de wekker, na een paar uurtjes slaap. Om half 7 de auto in, met ouders, zusjes en 42kg bagage (waarvan 4kg snoep). Op Schiphol de eerste 2 boarding passes opgehaald en mijn koffer afgegeven, om daarna nog een laatste kop koffie te drinken. Na het afscheid kon ik op weg, door de security. Althans, dat was de bedoeling, wat er was nog iemand die even mijn handbagage wilde wegen. Ze waren not amused met mijn kleine 18kg zooi, in plaats van de 12 die toegestaan was, maar na mijn puppy-blik was het toch goed en kon ik alsnog verder. Al vrij snel had ik het vliegtuig gevonden en na 20 minuten konden we boarden. Nog voor de deur dicht was, lag ik al weer te slapen, en heb ook vrij weinig meegekregen van het taxiën en opstijgen. Boven België werd ik pas wakker geschud door turbulentie; niet alleen de wegen zijn er slecht, ook de lucht zit er vol gaten.

De vlucht van Parijs naar Hong Kong was het langst; ruim 11,5 uur opgevouwen in een te kleine stoel. Gelukkig wel een plaats aan het raam, dus mooi uitzicht en een muur op tegen in slaap te vallen. Op een klein schermpje naar Rango gekeken, en daarna nog maar een keer de laatste helft, was weer in slaap gevallen waardoor ik het verhaal gemist heb. We vlogen over Rusland, ter hoogte van Moskou, waar het aan het onweren was; van boven is het nog mooier om te zien dan van onder. Nog een paar keer turbulentie gehad, steeds kleine stukjes, niet meer dan 15 minuten achter elkaar. Op zich niet erg, alleen was het wel elke keer precies tijdens het eten; het was net alsof iedereen ladderzat was, hand-mond coördinatie was ver te zoeken.

De vlucht naar Sydney viel mee, ruimere stoel, kortere vlucht (“maar” 9 uur) en de turbulentie beter getimed. Wel een keer een enorme luchtzak, ik stond net en kwam bijna los van de grond. Na 26 uur reizen eindelijk in Sydney, waar de douane helemaal niet zo streng is als bij border-security te zien is. Had een formuliertje ingevuld, en toen ik in de rij voor de douane stond keer er iemand naar en ik mocht langs de rij, langs de x-ray, in een keer doorlopen naar buiten. Daar met Suzie, een Franse studente, de trein naar het centrum gepakt. Om 11 uur maandagavond eindelijk aangekomen.

Dinsdag heb ik niet al te veel gedaan. Was al vroeg op en ben maar wat gaan lopen rond de universiteit. Daar kwam ik Suzie en Sixtine (nog een Franse studente) tegen. Met zijn drieën door de stad gelopen, naar het Broadway-shopping-centre en de Subway. ’s Avonds vroeg naar bed gegaan, maar mijn slaap werd verstoord door het brandalarm, dat om kwart voor 3 afging. Snel wat kleren aangetrokken, mijn tas met mijn paspoort en camera gepakt en met mijn laptop onder mijn arm naar buiten gelopen. Na 5 jaar scheikunde ondertussen wel gewend aan alarmen, en ik was ook als een van de eerste buiten. Met de andere hotelgasten (een paar honderd, waarvan de helft net terug van uitgaan, de andere helft in pyama) een half uur buiten gestaan, gekeken naar 2 brandweerwagens, terwijl er niks aan de hand was.

Woensdagmiddag had ik een afspraak met Sebastien Perrier, het hoofd van de afdeling waar ik de komende 5 maanden doorbreng. De school of chemistry zit in waarschijnlijk het lelijkste gebouw op de campus, die verder wel mooi is. Mooie oude gebouwen, afgewisseld met moderne nieuwbouw en supervette bomen (hier liggen pas wortels waarover je kunt struikelen). Sebastien is erg aardige, over vanalles gepraat, een klein beetje over mijn project. Deze week nog geen scheikunde, maar een bureau met internet en koffie zodat ik een kamer kan vinden. Er is geen draadloos internet in mijn kantoorruimte, dus skypen met mijn telefoon gaat niet. Deze week maar eens op zoek naar een microfoon voor mijn laptop.

Neil