De beste vakantie ooit

Het heeft even geduurd voordat ik tijd eindelijk mijn verhaaltje af had en de foto’s en video’s had uitgezocht, maar hier is het dan. Zoals bij elke goede vakantie was ik na afloop vermoeider dan van te voren en heeft het een week geduurd voordat ik weer bijgeslapen was.

Mijn reis begon op mijn verjaardag, om 6 uur ’s ochtend op weg naar het vliegveld om de eerste vlucht, naar Brissie (Brisbane), te halen. De tweede vlucht was met een propellorvliegtuig, die zijn een stuk leuker dan de grote: je kunt zien hoe het landingsgestel loskomt van de grond, zit naast een enorme propellor, en tijdens de landing zie je de rook van de wielen af komen. Na een korte vlucht (estimated flighttime: 29 minuten) aangekomen in Hervey Bay, de plaats waar de 4WD tour op Fraser Island begon. Vanaf het vliegveld lopend het stadje in gegaan, langs de kust en over de pier (bijna 900 meter lang) gelopen. Aan het einde van de dag ingechecked bij het hostel en goon ingeslagen voor op het eiland.

Op woensdag om 7 uur ’s ochtends begon het echt: de 3 Toyota Landcruisers ingeladen en op weg naar de ferry. Tijdens de overtocht kregen we gezelschap van een groepje dolfijnen. Op het eiland gebeurt alles aan de zuidkust; daar ligt de “highway” van het eiland, het aangespoelde schip, het uitkijkpunt en alle meertjes om in te zwemmen. De rest van het eiland bestaat uit smalle zandwegen waar je maar 30 mag. En dat is maar goed ook: ondanks het hoge dak nog nooit zo vaak mijn hoofd gestoten. Wel erg vet om door het zand te scheuren. Tussendoor gestopt bij een paar meertjes, verscholen in de jungle, met enorm helder, blauw, warm water omgeven met witte stranden. Heb zelf 2 stukken gereden: een stuk over het strand en een stuk in het binnenland. Normaal rij je op het zand tussen het water en de hoogwaterlijn, waar het stevig is. Alleen ik reed tijdens vloed, waardoor we door het losse zand moesten. Net of je door sneeuw rijdt: als je in een spoor zit kom je er niet meer uit, sturen heeft niet zo veel zin, de auto doet wat hij zelf wilt. Op het laatst een stuk door erg diep, los zand gereden. De enige manier om aan de andere kant te komen: 2^de versnelling, vol gas, minstens 40 rijden en als je vast komt te zitten terugrijden en nog een keer proberen. Voor de zekerheid maar met 55 er doorheen gejaagd, waardoor we het in een keer haalde. Alleen de auto voor ons zakte op het laatst ineens diep in het zand en stopte, en het had niet veel gescheeld of we hadden hem een “duwtje in de rug” gegeven (met onze ruim 3 ton aan Toyota, passagiers en bagage).

De drie dagen op Fraser Island vlogen voorbij. Niet een keer vast komen te zitten in het zand. Maar aangezien dit er toch een beetje bij hoort, was de schipper van de ferry zo aardig om de boot op de terugweg vast te leggen op een zandbank.

Zaterdagavond, aangekomen in Cairns, een auto gehuurd en naar the Daintree National Park gereden. Geweldige weg, slingerweg op een berg, met aan beide kanten dicht regenwoud. Op zondag vanuit hier een krokodil-spotting riviertocht gedaan, en een krokodil tegen gekomen. Een paar korte wandelingen door de jungle gemaakt. Maandagochtend een echte bushwalk gedaan: Mount Sorrow beklommen. Een korte wandeling, 3,5km tot de top, maar aangezien je bijna 700 meter omhoog gaat, duurde het toch nog bijna 2 uur om boven te komen. Tussen de wolken wel mooi uitzicht vanaf de top. Op de weg terug sprong ik over een omgevallen boom en landde bijna op een slang. Net toen ik bezig was om er een foto van te maken, kwam er een (erg zeldzame) boomkangoeroe over het pad op me af. Toen die mij zag bleef hij even stil staan en schoot daarna van het pad af, de begroeiing in. Balen; niet alleen de kangoeroe niet op de foto, maar ook de foto van de slang mislukt....Verder nog wat laced monitors tegen gekomen en erg veel kleinehagedissen. Helaas geen enkele cassowary gezien.

Op de weg terug naar Cairns gestopt bij Cape Trib Exotic Fruit Farm. Het bedrijf van een echtpaar dat hier 25 jaar geleden kwam tijdens een rondreis, en sindsdien niet meer weg zijn gegaan. Ze hebben een stuk grond met allemaal fruitbomen erop. Van de meeste nog nooit gehoord. In een uur tijd 10 exotische vruchten geproefd en een rondleiding over de boomgaard gekregen. Wat een rustgevende intermezzo tijdens mijn vakantie.

Op dinsdagochtend begon ik aan mijn duikcurses. De eerste 2 dagen waren in Cairns, 2 dagdelen theory in een klaslokaal (heb je vakantie, heb je nog steeds les...) en 2 dagdelen in een bad. Hier hebben we alle standaarddingen geleerd, zoals water uit je masker krijgen. Op donderdagochtend om 6 uur werden we bij het hostel opgehaald en zijn we naar de boot gegaan en vertrokken we richting het rif. Voor de zekerheid maar tabletten tegen zeeziekte genomen (you don’t want to be talking to paper bags all the time...). Zijn 2 soorten: spul wat wel werkt, maar daar wordt je slaperig van, of natuurlijke crap die misschien werkt. Verkeerd gekozen: nog geen uur op de zee hing ik al over de reling. De rest van de tocht tot de divesite doorgebracht op het achterdek, aan de reling. Compleet misselijk, maar toch gaan duiken. Onderwater ging alles goed, daar zijn geen golven. Eindelijk 45 minuten rust. De eerste 4 duiken op zee waren nog van de cursus, onder begeleiding, en moesten we nog alle technieken oefenen. Boven water, op weg naar de boot, weer zeeziek. Heeft wel een positieve kant: er komen allemaal kleurrijke vissen om je heen zwemmen om, nadat je zelf al 2 keer van je lunch hebt kunnen genieten, het alsnog op te eten. De rest van de trip toch maar de andere tabletten genomen, maximale dosis, wat wel redelijk goed hielp.

Op vrijdagmiddag waren we allemaal geslaagd voor onze PADI open water course en mochten we zonder begeleiding duiken. Met mijn buddy, Robyn, 45 minuten onder water rondgedwaald en zo veel mooie vissen gezien. Ongeveer de hele cast van Finding Nemo gezien, triggerfish, parrotfish, een lionfish, stingrays, en een grote zeeschildpad. Deze was meer dan een meter groot en was druk aan het eten. Omdat hij gewend was aan duikers kon je er zo dicht bij komen dat je hem aan kon raken, echt supervet. Terug op de boot voelde Robyn zich niet zo lekker, is flauwgevallen, daarna gaan hyperventileren enzo, en mocht daarna 24 uur niet meer duiken, was betekende dat ze de rest van de trip alleen nog maar kon snorkelen. Wel jammer voor haar.

Die zelfde avond hadden we een nachtduik. Dat was echt de mooiste duik van allemaal. In het donker alle spullen aangetrokken en naar de achterkant van de boot gelopen. De lampen van de boot trekken grote vissen aan, die op hun beurt weer haaien aantrekken. Vanaf de boot kon je al zo’n 8 vinnen boven het water uit zien komen. Eenmaal in het water waren ze constant om de duikers heen aan het cirkelen, en kwamen op een paar meter afstand voorbij. Gelukkig eten ze alleen vis. Maar blijft toch wel indrukwekkend om tussen de haaien te zwemmen. En ze waren nog steeds zo’n 2,5 meter lang. Onder water veel vissen die je overdag niet ziet. Al zie je niet zoveel, aangezien je alleen dingen ziet waar je met je zaklamp op schijnt.

Op zaterdag de laatste 3 duiken. Hier ook Nemo eindelijk gezien, zat op een annemoon op 14 meter diepte. Robyn baalde dat ze niet mocht duiken, maar was wel aan het snorkelen. Daarbij is ze gaan freediven tot 14 meter diepte zodat ze toch Nemo kon zien. Geen idee hoe ze het voor elkaar had gekregen.

Aan het eind van de laatste duik werd een van mijn nieuwe buddies nog aangevallen door een grote triggerfish, omdat ze te dichtbij kwam voor een foto. Het enige wat zo’n vis kan doen is tegen je aan zwemmen, niet echt gevaarlijk. Zag er zo grappig uit, lag helemaal dubbel. Heeft me wel een deel van mijn lucht gekost.

Op zondag was de vakantie helaas weer voorbij. In Sydney aangekomen voelt het als thuis, maar toch gaat het vakantiegevoel niet weg. Ideaal. En thuis lagen er allemaal kaarten en pakketjes op mij te wachten, nog voor mijn verjaardag. Bedankt iedereen.